20 Χρόνια από τη Μεγάλη Απεργία των 6 Εβδομάδων (2006-2026)
Κάντο όπως το 2006!
Ο δρόμος του τότε, η πυξίδα μας για το σήμερα!
Συμπληρώνονται φέτος 20 χρόνια από το φθινόπωρο του 2006, όταν ο κλάδος μας, των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας συγκλόνισε τη χώρα. Για έξι ολόκληρες εβδομάδες, η απεργία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης έγινε το κεντρικό πολιτικό γεγονός, σπάζοντας το κλίμα της συναίνεσης και της ηττοπάθειας.
Η “Γενιά των 700 ευρώ” που δεν έσκυψε το κεφάλι.
Το 2006 δεν ήταν απλώς μια διεκδίκηση για τον μισθό. Ήταν η εξέγερση της αξιοπρέπειας απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή και της Μαριέττας Γιαννάκου, στην πολιτική της εμπορευματοποίησης-ιδιωτικοποίησης και διάλυσης του δημόσιου σχολείου. Ήταν η στιγμή που οι Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις, μαζί με χιλιάδες ανένταχτους συναδέλφους, επιβάλαμε την απεργία από τα κάτω, κόντρα στις προσπάθειες του κυβερνητικού συνδικαλισμού να την εκτονώσει.
Τότε όπως και τώρα:
Ο αγώνας για το δημόσιο σχολείο: Τότε παλεύαμε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και την υποβάθμιση.
Σήμερα, 20 χρόνια μετά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τους μισθούς φτώχειας και την ακρίβεια, την επιτάχυνση ιδιωτικοποιήσεων και την πλήρη εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και της πλειοψηφίας των κοινωνικών αγαθών, την αξιολόγηση-χειραγώγηση, τρομοκρατία, αυταρχισμό, διώξεις, την εντατικοποίηση και την εργασιακή εξουθένωση, τη συνταγματική αναθεώρηση και την άρση μονιμότητας. Σε ένα σχολείο της κατηγοριοποίησης μαθητών και εκπαιδευτικών, , υποστελεχωμένο, φτωχοποιημένο και υποτελές των χορηγών , της κατακερματισμένης γνώσης, των συγχωνεύσεων τμημάτων προς τον μαγικό αριθμό 25 μαθητών, των ακάλυπτων κενών, των containers και των ταβανιών που πέφτουν. Παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα, όμως δεν έχουν καταφέρει να μας λυγίσουν. Σε πείσμα των διώξεων κρατάμε ανοιχτή τη μάχη εναντίον της αξιολόγησης που δεν έχουν καταφέρει να επιβάλουν και που για την συντριπτική πλειονότητα του κλάδου είναι πλήρως απονομιμοποιημένη αλλά και όλες τις μάχες για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών του.
Η δύναμη της Γενικής Συνέλευσης:
Το 2006 απέδειξε ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια των εκπαιδευτικών. Οι μαζικές συνελεύσεις και οι καθημερινές πορείες στους δρόμους της Αθήνας έδειξαν ότι ο «αόρατος» δάσκαλος μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Και μπορεί να κερδίσει νίκες.
Τι κερδίσαμε με την απεργία του 2006
1.Καθιέρωση της υποχρεωτικής προσχολικής εκπαίδευσης.
- 100 € αύξηση στον κατώτατο
- Δεν πέρασε η αναθεώρηση του άρθρου 16. Με το τέλος της απεργίας ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές .
Πώς αντέξαμε; Η αλληλεγγύη ήταν και είναι πάντα το όπλο μας
Στον σύλλογό μας τότε δημιουργήθηκε το απεργιακό ταμείο με κουπόνια ενίσχυσης που κυκλοφόρησαν περίπου 3-4 εβδομάδες. Μαζεύτηκαν 15000€
Η αγωνιστική ενότητα με την κοινωνία:
Η απεργία του 2006 αγκαλιάστηκε από τους γονείς και τους μαθητές, στρώνοντας το έδαφος για το μεγάλο φοιτητικό κίνημα του 2007 ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16.
Στο πέρασμα των 20 χρόνων από τη μεγάλη απεργία των 6 εβδομάδων άλλαξαν οι συσχετισμοί και στον σύλλογό μας αλλά και στον κλάδο.
Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που κυριαρχούσαν τότε, η ΠΑΣΚ και η ΔΑΚΕ, σήμερα όλο και περισσότερο οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί τούς έχουν γυρίσει την πλάτη. Στον σύλλογό μας ” Ο Περικλής” στο Διοικητικό Συμβούλιο τότε η ΠΑΣΚ είχε τις 4 έδρες από τις 7 και σήμερα δεν έχει καμία! Μάλιστα τώρα ούτε ψηφοδέλτιο κατέθεσε για τις εκλογές αντιπροσώπων του συλλόγου μας για την 95η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ που θα πραγματοποιηθούν στις 3 Ιουνίου. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τη ΔΑΚΕ. Ο κύριος λόγος της σημερινής τους ανυπαρξίας στο Σύλλογό μας οφείλεται στην πλήρη ταύτισή τους με τον κυβερνητικό – εργοδοτικό – γραφειοκρατικό αυνδικαλισμό.
Αντίθετα το ρεύμα του ανεξάρτητου ταξικού ριζοσπαστικού συνδικαλισμού, το ρεύμα των Παρεμβάσεων, η Διέξοδος Αγωνιστική Συσπείρωση είναι αυτό που κέρδισε στη συνείδηση των εκπαιδευτικών και που δίνει τον τόνο στους αγώνες του σήμερα.
Σήμερα, η ιστορία μας καλεί ξανά!
Οι μισθοί μας έχουν εξανεμιστεί από την ακρίβεια, η εργασιακή μας καθημερινότητα έχει γίνει ένας ατελείωτος γραφειοκρατικός εφιάλτης και το δικαίωμα στην απεργία δέχεται συνεχείς επιθέσεις.
Σήμερα χρειάζεται η μέγιστη δυνατή αγωνιστική ενότητα και συσπείρωση για ένα μαχητικό σχέδιο αποφασιστικής αγωνιστικής-απεργιακής κλιμάκωσης με μορφές διάρκειας, μαζικές γενικές συνελεύσεις με αποφασιστικό χαρακτήρα και αιτήματα τα σύγχρονα δικαιώματα των εργαζόμενων. Τέτοια απόφαση με στόχο την απόσπαση νίκης με συγκεκριμένα υλικά χαρακτηριστικά οφείλει να πάρει η 95η ΓΣ της ΔΟΕ.
Τέτοια πρόταση καταθέτουμε το ανεξάρτητο αυτόνομο αγωνιστικό ταξικό ρεύμα στην εκπαίδευση, οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ: ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Αυτή την πρΟταση για κΙνημα ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ καταθέσαμε ως ΔΙΕΞΟΔΟΣ Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ και ψηφίστηκε στην Τακτική Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας της 27-5-26:
ü Με απόφαση της 95ης ΓΣ ΔΟΕ για κήρυξη πολύμορφου απεργιακού αγώνα διαρκείας με επαναλαμβανόμενες μορφές με συνολικό αγωνιστικό σχέδιο και βάθος και με αρχή του τον Σεπτέμβρη με μήνυμα προς την κυβέρνηση ότι τα σχολεία δε θα ανοίξουν και με αποφασισμένη 48ωρη προειδοποιητική απεργία το δεύτερο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη, με κύκλο Γενικών συνελεύσεων για την κλιμάκωση και με Ολομέλεια Προέδρων.
Αγώνα με συγκεντρώσεις, πανελλαδικά συλλαλητήρια και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, με καταλήψεις και κινητοποιήσεις. Με κάλεσμα για αγωνιστική ενότητα, και συντονισμό των σωματείων και Ομοσπονδιών που μπαίνουν στη μάχη, και διαδοχικούς κύκλους Γενικών Συνελεύσεων επιβεβαίωσης συνέχισης του αγώνα.
ü Για απόφαση της 95ης ΓΣ ΔΟΕ πως οι κύριες ανυποχώρητες διεκδικήσεις του αγώνα είναι: οι αυξήσεις στους μισθούς με 1200 καθαρά στον νεοδιόριστο, απέναντι στην αύξηση-κοροϊδία των 80 λεπτών τη μέρα, η ακύρωση της συνταγματικής αναθεώρησης, η προστασία της μονιμότητας ενάντια στη συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 103 που επιδιώκει την άρση της, η ακύρωση της επιδιωκόμενης κατάργησης του άρθρου 16, η απαίτηση για δημόσιο και δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά, ενάντια στην αξιολόγηση, την κατηγοριοποίηση και τον ανταγωνισμό, την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και των δημοσίων αγαθών, για μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών με το πτυχίο και όλη την προϋπηρεσία, με ίδρυση οργανικών για όλες τις υπάρχουσες ειδικότητες, η ακώλυτη μονιμοποίηση όλων των νεοδιόριστων, ενάντια στο νέο πειθαρχικό, τα πειθαρχικά και τις διώξεις, 15 μαθητές/τριες, με μείωση του ωραρίου στις 21 διδακτικές και συνταξιοδότηση στα 55-58 με 30 χρόνια υπηρεσίας, για ίσα δικαιώματα στις/στους αναπληρωτές/τριες, κατάργηση της προπληρωμένης κάρτας και μέτρα ενάντια στην εργασιακή εξουθένωση, για κατάργηση των πλατφορμών -καταγγελιών και τη θωράκιση των εκπαιδευτικών, για δημοκρατία και παιδαγωγική ελευθερία, για άμεση απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο και σύγκρουση με την οικονομία πολέμου.
ü Για να επιβεβαιώσουμε την Απεργία- Αποχή και να θωρακίσουμε τον αγώνα μας από την κυβερνητική επίθεση και τους/τις αγωνιστές/στριες που έχουν πειθαρχικά. Για την κατάργηση του νέου πειθαρχικού.
Το 2006 μας δίδαξε ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Η παρακαταθήκη εκείνης της απεργίας είναι η ζωντανή απόδειξη ότι όταν ο κλάδος αποφασίζει να συγκρουστεί μέχρι τέλους, η νίκη είναι δυνατή.
Σήμερα οι κύριες ανυποχώρητες διεκδικήσεις του αγώνα είναι :
ü Πραγματικές αυξήσεις για να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας.
ü Ενάντια στην αξιολόγηση, τη χειραγώγηση, την κατηγοριοποίηση και τον ανταγωνισμό, την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και των δημοσίων αγαθών
ü Ακύρωση της συνταγματικής αναθεώρησης, προστασία της μονιμότητας.
ü Δημόσιο δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά.
ü Δημοκρατία και παιδαγωγική ελευθερία
ü Ενάντια στο νέο πειθαρχικό, τα πειθαρχικά και τις διώξεις
ü Άμεση απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο και σύγκρουση με την οικονομία πολέμου
Συνεχίζουμε στον δρόμο του 2006!
Για το σχολείο και τη ζωή των αναγκών και των ονείρων μας
Last modified: 2 Ιουνίου 2026
