Free songs
  •  
  •  

Σχολικές παρελάσεις. ΩΣ ΠΟΤΕ;

Της Σοφίας Χατζοπούλου

Σχολικές παρελάσεις: σκηνή αντιπαραθέσεων χρόνια τώρα. Αγώνας, άγχος και δάκρυα για το ποιος τελικά θα είναι ο «άξιος» να σηκώσει τη σημαία. Παράπονα, παρακάλια, ενίοτε κι απειλές από τους «σώφρονες» ενήλικες για τη μέγιστη τιμή της αρετής. Προσβολές, αφορισμοί κι αποκλεισμοί λόγω καταγωγής μέσα στο χώρο της μάθησης και της ισονομίας.

Σχολικές παρελάσεις: ομοιομορφία, βηματισμός, συμμόρφωση, μιλιταριστικό πνεύμα. Κατσάδες για τα παιδικά πόδια που δεν είναι υπάκουα και πετάγονται εδώ κι εκεί. «Πού είναι το εθνικό φρόνημα;» αναρωτιούνται οι θεατές.

Τι σχέση έχει όμως το εθνικό φρόνημα κι η συμμόρφωση με μια παιδεία που οφείλει να θέτει ερωτήματα, να αμφισβητεί, να οξύνει την κριτική ματιά της νέας γενιάς, μπας και μπορέσει να γλυτώσει από τα στερεότυπα και τον παραμορφωτικό φακό των προηγούμενων;

Οι σχολικές παρελάσεις κι οι σχολικές γιορτές τύπου αναβίωσης έχουν ως στόχο να ενώσουν μ’ έναν τυπολατρικό, συμβολικό τρόπο το ανόμοιο και το άνισο κάτω από τον μανδύα μιας κατασκευασμένης εθνικής περηφάνιας, χωρίς καμία εμβάθυνση, χωρίς καμία κριτική σκέψη ή ιστορική κατανόηση. Το τελετουργικό που έχει τις ρίζες του στη δικτατορία του Μεταξά συνεχίζεται ακόμα το 2017, αναπαράγοντας την ίδια σκέψη, οδηγώντας με ακρίβεια στα ίδια λάθη.

Μια μνήμη τυποποιημένη, επιλεκτική και φτιασιδωμένη που οδηγεί ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα, στην ουσιαστική λήθη, στην αυταρέσκεια και στον εφησυχασμό μπροστά στα πραγματικά επίδικα της σύγχρονης κοινωνίας των ανθρώπων. Η φτώχεια, η εκμετάλλευση, η προσφυγιά, ο ρατσισμός, η φρίκη του πολέμου, η καταστροφή του φυσικού κόσμου γύρω μας δεν γνωρίζουν έθνη και σύνορα. Είναι προβλήματα που απαιτούν την “αρετή και τόλμη” του ανθρώπου που δε ακολουθεί κανενός το βήμα, που δεν ξαποσταίνει σε ψεύτικές δάφνες και δεν δελεάζεται από επίπλαστα, είδωλα περηφάνιας κι υπεροχής.

Μόνο μέσα από την πραγματική συνομιλία με τους προγόνους θα μπορέσουμε να τιμήσουμε και αυτούς και εμάς. Κι αυτό θα γίνει στο σχολείο, στον κατεξοχήν χώρο σκέψης, ανάλυσης και γνώσης. Με εβδομαδιαία αφιερώματα, βίντεο, ταινίες, συζητήσεις, μαρτυρίες που θα κάνουν την ιστορία βίωμα όχι φιέστα, που θα αναδείξουν τις πολλές πτυχές και τις αντιφάσεις του ιστορικού γεγονότος, τα μηνύματα και τα πραγματικά μαθήματα που έχουμε να πάρουμε από αυτό.

Και στο τέλος, ένα στεφάνι πραγματικής αναγνώρισης των συνομιλητών μας, επισφράγισμα της αέναης κι ουσιαστικής σχέσης μαζί τους. Μια σιωπηρή συμφωνία, να πορευτούμε με θάρρος κι ανήσυχο πνεύμα, κόντρα στους δύστοκους καιρούς, με κανενός άλλου το βήμα παρά το δικό μας.

ΠΗΓΗ: