Free songs
  •  
  •  

Να πάνε στο διάολο όλοι και όλα…

 

 

Η είδηση:

Δίπλα στον νεκρό πατέρα του παρέμεινε επί ώρες, προσπαθώντας να προφυλαχθεί από την παγωνιά, τετράχρονο κοριτσάκι το οποίο βρέθηκε σε παρέβρια περιοχή του Θουρίου Έβρου.Το παιδί και το άψυχο σώμα του νεαρού άντρα, βρήκε αγρότης μέσα σε

οικίσκο γεώτρησης άντλησης υδάτων που βρίσκεται μόλις 300 μέτρα από το ποτάμι και ειδοποίησε την αστυνομία. 

Οπως διαπιστώθηκε από τα έγγραφα, που έφερε πάνω του ο άντρας, επρόκειτο για έναν 32χρονο, υπήκοο Συρίας, η σορός του οποίου μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης, ενώ ο θάνατός του, από τα μέχρι στιγμής στοιχεία, δεν αποδίδεται σε εγκληματική ενέργεια.
Το κοριτσάκι, το οποίο εκτιμάται ότι παρέμεινε δίπλα στον νεκρό πατέρα του για περισσότερες από 10 ώρες, μεταφέρθηκε αρχικά στο Γενικό Νοσοκομείο Διδυμοτείχου, όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και στη συνέχεια ειδοποιήθηκε “Το Χαμόγελο του Παιδιού”. Κοινωνική λειτουργός και διασώστες, μετέβησαν στο νοσοκομείο, με πλήρως εξοπλισμένη Κινητή Ιατρική Μονάδα του Οργανισμού, παρέλαβαν το παιδί και αναχώρησαν για τη Θεσσαλονίκη όπου πραγματοποιήθηκε η εισαγωγή του στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης “Ιπποκράτειο”.
Άμεσα εξετάστηκε από το ιατρικό προσωπικό και ξεκίνησε η πραγματοποίηση των απαραίτητων ιατρικών εξετάσεων, για να αξιολογηθεί η γενικότερη κατάσταση της υγείας του. Αφού διαπιστώθηκε ότι το κοριτσάκι έχαιρε άκρας υγείας, φιλοξενείται, πλέον, σε σπίτι του “Χαμόγελου του Παιδιού” στη Θεσσαλονίκη και έχουν ξεκινήσει, σε συνεργασία με Διεθνείς Οργανισμούς, οι προσπάθειες επανένωσης με την οικογένειά του, εφόσον υπάρχει.Σύμφωνα με πληροφορίες από “Το Χαμόγελο του Παιδιού”, η μικρή Τάλα, όπως είναι το όνομα του κοριτσιού, ρωτήθηκε από μεταφραστή για τις συνθήκες που βρέθηκε στην περιοχή αλλά δεν έχει μπορέσει ακόμα να τις αφηγηθεί.
 
 

Η άποψη:

Να πάνε στο διάβολο όλοι και όλα

Δεν με νοιάζει που θα βρουν τα λεφτά. Δεν με νοιάζει αν θα είναι ευρώ ή δραχμές. Δεν με νοιάζουν ούτε καν αυτά τα e mail τους. Δεν με νοιάζει πώς θα τους λένε και σε ποια περιφέρεια θα κατέβουν. Δεν με νοιάζουν οι καταθέσεις τους και οι επενδύσεις τους. Τίποτα δεν με νοιάζει. ΤΙΠΟΤΑ. Απολύτως τίποτα δεν με νοιάζει και εντός και εκτός της ευρωζώνης. Το μυαλό μου, η ψυχή μου, οι φόβοι μου, οι αγωνίες μου και η οργή μου βρίσκονται στον Έβρο.

Δεν μπορώ να δω τίποτε άλλο εκτός από αυτήν. Εκεί είμαι και ξεπαγιάζω δίπλα στην Τάλα. Να πάνε στο διάβολο όλοι και όλα όταν ένα παιδί κολλάει πάνω στο άψυχο κορμί του πατέρα του για να κρατηθεί στη ζωή. Έχω θυμό. Μεγάλο θυμό. Κι ακόμα μεγαλύτερος ο θυμός μου με όλους αυτούς που θα φορέσουν το πρωτοχρονιάτικο κοστούμι του ανθρωπισμού και θα της κάνουν τη χάρη να μην της κολλήσουν ένα «λάθρο» δίπλα στο δισύλλαβο όνομά της χρονιάρες μέρες που είναι. Τρέμω στην ιδέα της εορταστικής συμπόνοιας τους. Χάρη θα της κάνουν να μην κακίσουν τον άμυαλο πατέρα της που βρήκε εποχή να την πάρει αγκαλιά για να περάσουν το ποτάμι μέσα στο καταχείμωνο. Μέσα στην άψυχη αγκαλιά του την βρήκε χτες το πρωί ένας αγρότης κοντά στο χωριό Θούριο δίπλα στα σύνορα. Οι γιατροί είπαν πως είχε μείνει κουρνιασμένη πάνω στο σώμα του τουλάχιστον δέκα ώρες. Ακόμα και νεκρός της έδινε ζωή μέχρι το σώμα του να παγώσει. Δεν είχε και κανέναν άλλον δίπλα της στον ξένο τόπο. Ούτε και ξέρει που βρίσκεται.

Το μόνο που ίσως να θυμάται να είναι το σπίτι της κάπου στη Συρία. Κι αυτό δεν είναι σίγουρο. Είναι πολύ μικρή. Τεσσάρων χρόνων λένε οι ειδήσεις και το μόνο που ξέρει να λέει είναι το όνομά της. Τάλα. Τίποτε άλλο δεν λέει στο νοσοκομείο που την έχουν μεταφέρει. Δεν ξέρω αύριο που θα βρεθεί. Σε ποιο ίδρυμα ή σε ποιο στρατόπεδο θα καταλήξει. Πίσω, όμως, δεν πρόκειται να γυρίσει. Δεν έχει τίποτα πίσω από το ποτάμι για την Τάλα. Εδώ θα μείνει. Μαζί με τους υπόλοιπους ανεπιθύμητους «λάθρο». Γρήγορα θα περάσουν οι χρονιάρες μέρες και μαζί θα στερέψει κι ο ανθρωπισμός. Θα ξεχαστεί και το τηλεοπτικό δράμα της Τάλα και θα περάσουμε όλοι μαζί στο επόμενο θέμα. Στα λεφτά, στις δραχμές, στα προαπαιτούμενα, στις υποψηφιότητες, στα εντός, στα εκτός και στα επί τα αυτά. Γι αυτό θυμώνω. Γιατί η Τάλα σε λίγες ημέρες θα μείνει ξεχασμένη και παγωμένη στα «επί τα αυτά». Θα στέκεται μόνη πάνω στην κορυφή του παγόβουνου που πλέει χρόνια τώρα πότε στο Αιγαίο, πότε στην Αδριατική και πότε στον Έβρο. Και αν μια μέρα ο δρόμος την φέρει ως την πλατεία Συντάγματος να μην ξεχάσουμε να της πάμε μια κουβέρτα μήπως και ζεσταθεί. Κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να θυμώνω…

Πέτρος Κατσάκος