Free songs
  •  
  •  
  • Home
  • /Ανακοινώσεις
  • /ΜΕΡΑ ΠΑΝΕΘΝΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ! Μπορούν οι εργαζόμενοι να συμπορεύονται με τους εργοδότες και τις ενώσεις τους;

ΜΕΡΑ ΠΑΝΕΘΝΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ! Μπορούν οι εργαζόμενοι να συμπορεύονται με τους εργοδότες και τις ενώσεις τους;

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κοινώς ανελέητων, προσπαθεί να μονιμοποιήσει το καθεστώς των μνημονίων και της ευρωληστρικής βαρβαρότητας. ΚΙ από κοντά οι ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που συγκρότησαν από κοινού με εκπροσώπους του κεφαλαίου (ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ) και διαφόρους διαταξικούς φορείς (ΤΕΕ, ΔΣΑ, ΠΙΣ κ.ά.) την «Κοινωνική Συμμαχία». Μάλιστα όρισαν την 30η Μάη ως «πανεθνική ημέρα δράσης, όπου έσπευσαν να της δώσουν και “απεργιακό” χαρακτήρα. Οριοθέτησαν μάλιστα και τις διεκδικήσεις τους σε δέκα σημεία που κανένα απολύτως δεν αφορά στην πραγματική ζωή και τα προβλήματα των εργαζόμενων. Τα αιτήματά τους προσαρμοσμένα πλήρως στο λεξιλόγιο του ΣΕΒ για “επιχειρηματικότητα, ανάπτυξη, εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, φορολογικά κίνητρα κ.α.“ Κάτι σε «όλα για την πατρίδα», «εθνική ομοψυχία» ή αλλιώς «εσείς καλοσυνάτες νοικοκυρές, τίμιοι δεξιοί πατριώτες,

Πάνε κάποιοι μήνες από την τελευταία γενική απεργία  που προκήρυξε η ΓΣΕΕ. Όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια  το πλαίσιο  των διεκδικήσεων,  αλλά κι αυτό του αγωνιστικού σχεδιασμού έχει πάψει να έλκει το σώμα των εργαζόμενων. Δεν προκάλεσε λοιπόν ιδιαίτερη αίσθηση η χαμηλή συμμετοχή τόσο στους εργασιακούς χώρους όσο και στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι ακόμη  και στην κινηματική άνοδο των πρώτων μνημονιακών χρόνων , το πλαίσιο  ήταν τουλάχιστον άτολμο,σε αντίθεση με την ορμή και τον ενθουσιασμό του κόσμου της εργασίας .

Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κάποιος ότι οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις  -ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ποτέ δεν ανταποκρίθηκαν  στα κελεύσματα των  καιρών. Θα πρέπει  να ανατρέξει κάποιος στα ιστορικά βάθη  για να δει αγωνιστικά και ταξικά χαρακτηριστικά σε μια μεγάλη απεργία.

Οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν προ πολλού χάσει το αγωνιστικό, ταξικό  τους χαρακτήρα. Έχουν αποκτήσει συναινετικά, συνεργατικά χαρακτηριστικά με τους εργοδότες. Ρεαλισμό το ονομάζουν . Διακηρύττουν ότι οι  γενικές απεργίες  είναι αναποτελεσματικές, προκαλούν διχαστικό κλίμα την ώρα που θα πρέπει  όλοι οι «υπεύθυνοι  φορείς»  να δείξουν σημάδια συναίνεσης  και να συνεννοηθούν για το καλό της χώρας.

Σε μία χώρα όπου έχουν καταργηθεί οι ΣΣΕ, οι απολύσεις έχουν πλέον και επίσημη νομοθετική βούλα, ο κατώτατος μισθός αντιστοιχεί σε ενάμιση επίδομα ανεργίας των δε νέων κάτω των 25 δεν ακουμπά ούτε το πεντακοσάρικο.. Οι  συνταξιούχοι μετρούν απώλειες και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Τα μεγάλα συνδικάτα  είναι  πλέον υπεύθυνη δύναμη και  ορθολογικοί συνομιλητές  των εργοδοτών.

Προς την κατεύθυνση αυτή  και η σύμπλευση  της ΓΣΕΕ με εργοδοτικές και άλλες ενώσεις σε ένα μέτωπο κοινής συνεννόησης .Ποιες είναι αυτές: ΓΣΕΒΕ, Ολομέλεια δικηγορικών συλλόγων, Τεχνικό επιμελητήριο, εμπορικό επιμελητήριο, Πανελλήνιος Φαρμακευτικός σύλλογος Μολονότι ένα μεγάλο κομμάτι  όλων αυτών  έχουν συντριβεί από τις πολιτικές του μνημονίου, επιλέγουν να μην αντισταθούν αλλά  να ζητήσουν από την κυβέρνηση που νομοθετεί και εφαρμόζει καταστρεπτικούς  για τον κόσμο της εργασίας  νομοθετήματα «πιο σύγχρνο κράτος», «πιο γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης», «λιγότερους φόρους», «ανάπτυξη της καινοτομίας  και της επιχειρηματικότητας», «κοινωνικό κράτος».

Μπορεί να παρατηρήσει άνετα κάποιος  ότι  τα αιτήματα είναι σκοπίμως γενικόλογα  έτσι ώστε να αποκτούν επίτηδες ένα πανεθνικό  χρώμα. Δεν γίνεται κουβέντα  για το καθεστώς της εργοδοτικής τρομοκρατίας που χτίζεται στο έδαφος της παραγωγής πλεονασμάτων  με τους δημοσιονομικούς κόφτες  να είναι  σε πλήρη λειτουργία. Πλεονάσματα και περικοπές  που θα τα συναντάμε για τα επόμενα  40 χρόνια, αλλά μέχρι τότε ποιος ζει για να τα δει.

Για όλους αυτούς του λόγους  δηλώνουμε ότι δεν μας αφορά , δεν μας αγγίζει μια τέτοια μέρα. Παλεύομε με τα πρωτοβάθμια σωματεία να συσπειρώσουμε τους εργαζόμενους  παλεύοντας για εργασιακή αξιοπρέπεια, εργασιακά δικαιώματα και στο δικαίωμα για μία αξιοβίωτη ζωή.

Ας δυναμώσουμε τα σωματεία, ας παλέψουμε για τα προβλήματά μας στο σχολείο, στη γειτονιά, στην κοινωνία.

Ας συσπειρωθούμε εργαζόμενοι, άνεργοι, επισφαλώς εργαζόμενοι.

Μονιμοποίηση των συμβασιούχων, προστασία της μητρότητας, συλλογικές συμβάσεις.

Αξιοπρεπή μισθό και σύνταξη