Free songs
  •  
  •  

Μαρία Κολόζη, Μαραθόκαμπος Σάμου, 22/11/2018

Ένα μάλλον μεγάλο σημείωμα για όποιον ή όποια δεν βαριέται να διαβάζει…

Όσα χρόνια δούλεψα μέχρι τώρα ως δασκάλα ήμουν σε σχολεία της Β΄ διεύθυνσης, αν εξαιρέσω τον ενάμιση μήνα που εργάστηκα ως αναπληρώτρια σε ένα από τα «σούπερ» πιλοτικά ολοήμερα στην Κυψέλη και παραιτήθηκα απελπισμένη από την κατάντια του δημόσιου σχολείου και μια χρονιά ακόμη που διορίστηκα στα Άνω Λιόσια, όλα τα άλλα –σύνολο 16- ήμουν δασκάλα – αναπληρώτρια και μόνιμη – σε σχολεία των περιοχών που οι εκπαιδευτικοί τους είναι μέλη του συλλόγου «ο Περικλής».

Συνηθίζω να λέω «είμαι νέα στην εκπαίδευση», αλλά μεγάλη στα χρόνια». Με δεδομένο την αντίφαση αυτή και θέλοντας να διατηρήσω μια ορμή, την «έφοδο» που θα έλεγε ένα φίλος που έφυγε νωρίς, «προς τον ουρανό», τόλμησα να κάνω μια αλλαγή σε όλα, να τα φέρω όλα τούμπα! Στο πού θα ζω, πώς και σε ποιο μέρος θα δουλεύω, ποιους θα «χάσω» και ποιους θα «κερδίσω», πώς θα περνάω τον χρόνο μου και πώς θα παλεύω για όσα πιστεύω.

Έτσι για φέτος, αποφάσισα να κάνω ένα «άλμα», ελπίζοντας να μην είναι «σάλτο μορτάλε» αλλά να ανοίξουν περισσότερο οι ορίζοντές μου και να πάρω την «ιστορία» από την αρχή. Έχω ακόμη άλλα 4-5 χρόνια –να  ΄μαι πρώτα καλά- πριν από τη σύνταξη, αν έχει μείνει και κάτι να μας δώσουν… Μέχρι στιγμής το «άλμα» μου είναι απογειωτικό!  Πήρα απόσπαση σε ένα ημιορεινό χωριό της Σάμου, στον Μαραθόκαμπο, που αγναντεύει το Αιγαίο με κάμποσα νησιά του. Κάθε πρωί λέω με πάθος στα παιδιά μου: «Τέτοια ομορφιά μη τη συνηθίσετε, να τη χαίρεστε κάθε στιγμή. Συνηθίζουμε τα δύσκολα και τα άσχημα, τα βαρετά γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, αλλά τέτοια χρώματα, τέτοια λαμπρότητα, τέτοια σύννεφα και στρόβιλοι μέσα στη θάλασσα, μην τα συνηθίσετε, ρουφάτε τα κάθε στιγμή

Όλα εδώ είναι πιο ήσυχα, πιο καθαρά και απλά, χωρίς να εξειδανικεύω τις καταστάσεις. Τα 79 παιδιά ήρεμα και ζωηρά μαζί, χωρίς εντάσεις και σοβαρές αντιπαραθέσεις. Κάθε πρωί πηγαίνοντας στο σχολείο – ούτε ένα τσιγάρο δρόμος- καλημερίζομαι με ένα σωρό ανθρώπους που οι περισσότεροι κάτι καλό έχουν να μου πουν. Πού τέτοια τύχη στην Αθήνα! Οι δάσκαλοι –δύο αναπληρωτές και τέσσερις μόνιμοι- και οι ειδικότητες  –όλοι αναπληρωτές και «ταξιδευτές» σε όλη τη Σάμο-άνθρωποι που συζητούν τα σοβαρά και τα καθημερινά, διαφωνώντας και συμφωνώντας. Σε δύο απεργίες το σχολείο μας έκλεισε, αν εξαιρέσεις τη διευθύντρια που δεν συμμετέχει ποτέ σε τέτοια πράγματα.

Αυτά και άλλα πολλά είναι τα όμορφα. Γρήγορα ωστόσο διαπιστώνει κανείς την εγκατάλειψη από μεριάς πολιτείας του τόπου και των ανθρώπων του. Στο νοσοκομείο λείπουν πολλές ειδικότητες, τα σχολεία φτωχικά χωρίς σταθερό προσωπικό και υποδομές, η συγκοινωνία διακοπτόμενη και ακριβή, οι δουλειές περιορισμένες  Λείπουν από τα παιδιά πράγματα από τον «πολιτισμό». Ο κινηματογράφος, μια θεατρική παράσταση, μια βόλτα σε ένα μεγάλο μουσείο, δρώμενα σε μια παιδική βιβλιοθήκη, εκδρομή σε ένα άλλο νησί. Όλα αυτά που θα έπρεπε να προσφέρονταν στα παιδιά που ζουν στα απομονωμένα νησιά δωρεάν. Αλλά πού τέτοια πολιτική!!! Ακόμη είναι μικρά και δεν μπορούν να βιώσουν ότι αυτό που απλώνεται μπροστά τους, η απέραντη θάλασσα και πίσω τους, ο αγέρωχος Κέρκης, ένα ψηλό βραχώδες βουνό που και τι δεν έχει πάνω του, είναι και πολιτισμός, με τις παραδόσεις, την ιστορία και τους αγώνες των ανθρώπων. Δεν μπορούν να νιώσουν ότι πολιτισμός είναι να πηγαίνεις με τα πόδια στο σχολείο και μετά, το απόγευμα, να συναντάς μόνος σου τους φίλους σου και να παίζεις χωρίς  την παρουσία ενηλίκων, χωρίς επιστασία, όχι σε κάποιο παιδότοπο ή σε κάποιο κέντρο μελέτης. Να τρως άφθονα ντόπια μανταρίνια, χωρίς συντηρητικά και τυράκι από τον παππού σου. Να ακούς στο πανηγύρι την τσαμπούνα που παίζει ο Γιώργης ο δάσκαλος, το λαούτο του Παναγιώτη και το βιολί του Μαυρίκη. Αυθεντικά τραγούδια με φωνές κελαριστές που μπορεί να τραγουδήσουν και έντεχνα και άλλα. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι χαίρονται τη θάλασσα, κολυμπούν, μαζεύουν αχινούς, κοχύλια και θαλασσόξυλα πέντε μήνες τον χρόνο. Για αυτά είναι κάτι εντελώς φυσικό.Δεν μπορούν να καταλάβουν ακόμη τα παιδιά ότι το «Ίδρυμα Νιάρχος» στην ουσία μας κλέβει τον πολιτισμό και τα «βιβλία», καθώς όλα τα αποθεματικά της Περιφέρειας Αττικής πριν από δυο χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, 150 εκ. ευρώ (το 40% του συνόλου των αποθεματικών της Αττικής)  κατευθύνθηκαν στην ανάπλαση του φαληρικού Όρμου με βάση τα σχέδια του Ιδρύματος Νιάρχου, μιας περιφέρειας που δεν έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να δώσει ούτε 1 ευρώ από ίδιους πόρους για τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και όλες τις ανάγκες των κατοίκων της Αττικής ούτε καν για αντιπλημμυρικά έργα(θυμηθείτε τους πνιγμένους ανθρώπους της Μάντρας) από προγράμματα που η ίδια διαφήμιζε!Άραγε εμείς οι ενήλικες τα έχουμε καταλάβει όλα αυτά;

Είμαι μάλλον πολυλογού και πρέπει να σας γράψω αυτό για το οποίο ξεκίνησα το σημείωμά μου.Το έγραψα και στις συναδέλφισσές μου στο σχολείο που δούλευα για επτά χρόνια:

Παρόλο που λείπω από την Αθήνα, με λένε Μαρία Κολόζη και είμαι Ρωγμή στο «Αδιέξοδο»… και θέλω να υπερασπιστώ το σχήμα μου, την ομάδα που ανήκω, αν και βρίσκομαι μακριά. Είναι η ομάδα που ξεχωρίζει από όλες τις άλλες, όχι μόνο γιατί οι άνθρωποι που την αποτελούν είναι έντιμοι και αγωνιστές, αλλά λένε και το αυτονόητο: «Εμείς τι κάνουμε; Εμείς πώς πορευόμαστε στην καθημερινότητα του σχολείου, στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και στη δουλειά και στη ζωή μας; Αν δεν κάνουμε εμείς κάτι για όλα αυτά, έστω και κάτι μικρό, να σαν ένα ψιχουλάκι, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να βρεθεί λύση¨.

Ένα από τα λίγα πράγματα που μου λείπουν εδώ που είμαι, εκτός από τους αγαπημένους, είναι και οι συναγωνιστές μου, οι φίλοι της Ρωγμής στο «Αδιέξοδο»…και επειδή αισθάνομαι λίγο ότι τους «πρόδωσα» για φέτος, να, είπα να σας υπενθυμίσω αυτό: αν λοιπόν κάποιες ή κάποιοι από εσάς ψηφίζατε εμένα, ακόμη κι αν ψηφίζατε κάποια άλλη παράταξη, να ξέρετε ότι στη Ρωγμή στο «Αδιέξοδο»…  συμμετέχουν άνθρωποι καλύτεροι από μένα, πιο δυναμικοί, πιο νέοι, πιο σωστοί. Δεν είναι συνδικαλισταράδες, δεν περιαυτολογούν ούτε καμώνονται ότι «κρατάνε» την αλήθεια στα χέρια τους. 

Όπως και να ‘χουν τα πράγματα, ό,τι και να γίνει σας εύχομαι να είστε καλά και να μην ξεχνάτε ότι η ζωή και η αξιοπρέπεια με την οποία πρέπει να τη ζούμε είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε.

Πίσω φασίστες – Εμπρός σύντροφοι (μιας που ο φασισμός και ο εθνικισμός σηκώνει κεφάλι, ας το φωνάξουμε όλοι μαζί)…

Μαρία Κολόζη

Μαραθόκαμπος Σάμου, 22/11/2018