Free songs
  •  
  •  

Είναι παιχνίδι για τα παιδιά το Survivor;

 

Η λέξη «survivor» είναι ίσως η πιο πολυφορεμένη λέξη των τελευταίων μηνών. Είναι αυτή που προσδιορίζει το πιο δημοφιλές  τηλεπαιχνίδι . Είναι η λέξη που ακούγεται σε συζητήσεις  ενηλίκων  που θέλουν να μιλήσουν για κάτι ανέμελο και ελαφρύ. Το πόσο ελαφρύ και διασκεδαστικό μπορεί να είναι ένα «παιχνίδι» όπου δύο ομάδες προσπαθούν να επικρατήσουν η μία της άλλης χρησιμοποιώντας εκτός από την ικανότητα τους σε κάτι που μοιάζουν με αθλήματα και δολοπλοκίες και μηχανορραφίες και κάθε είδους πονηριά, σηκώνει πολύ κουβέντα. ΟΙ ΔΥΟ ΟΜΑΔΕΣ ΜΟΝΟ  ΑΠΟ  ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΔΙΑΠΝΕΟΝΤΑΙ. Η κανονική πραγματικότητα –αληθινή ζωή –  όχι η τηλεοπτική, είναι τόσο βαριά και μαύρη που όλοι θέλουν να ξεσκάνε από το να πονοκεφαλιάζουν. Όσοι έχουμε γίνει μάρτυρες τέτοιων συζητήσεων έχουμε εκπλαγεί από τη διεξοδικότητα και τις λεπτομέρειες που οι συνομιλητές – ενήλικες, γονείς παιδιών  σχολικής ηλικίας είναι οι περισσότεροι –αναφέρουν κατά τη διάρκεια αυτών.

Μέχρι εδώ καλά θα πει κάποιος. Ενήλικες είναι και, λόγω ηλικίας, έχουν το ελεύθερο να το πράττουν. Τι γίνεται όμως όταν σε όλα αυτά μπαίνουν και τα παιδιά; Όλοι μας γνωρίζουμε ότι η τηλεοπτική αυτή πραγματικότητα έχει γίνει καθημερινό θέμα στις συζητήσεις των μαθητών μας. ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ. ΠΑΡΕΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΗΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ  ΑΥΤΗ ΤΗ ΘΕΜΑΤΙΚΗ. Όσο υπερβολή και να είναι, ισχύει εν μέρει. Πολλές φορές  μάλιστα παιχνίδι στο σχολικό διάλειμμα ονοματίζεται survivor  με τα παιδιά να χωρίζονται σε δύο αντίπαλες ομάδες. Και όχι μόνο…

Πολύ πρόσφατα κατάφτασε στα σχολεία διαφημιστικό φυλλάδιο παιδότοπου που διαφημίζει το χώρο του με την ύπαρξη πίστας όπου τα παιδιά – πελάτες μπορούν να δοκιμάσουν  να αντιγράψουν τους αστέρες με όρους κανονικής προσομοίωσης. Το διαφημιστικό είναι ένα από τα πολλά που στέλνονται στα σχολεία  τα οποία διαφημίζουν εκπαιδευτικές δράσεις και προτρέποντας του υπεύθυνους εκπαιδευτικούς να τα προτιμήσουν. Αλήθεια τι από όλα χρειάζεται να προτιμήσει κάποιος . Το πνεύμα του ανταγωνισμού και της  κατίσχυσης εναντίον του αντιπάλου; Ποιο παιδαγωγικό περιεχόμενο υπόσχεται αυτό το εγχείρημα άραγε; Ίσως  οι εμπνευστές του να μας απαντούσαν ότι αρέσει στον κόσμο και ανταποκρινόμενοι σε αυτό σχεδίασαν αυτή τη δοκιμασία. Άλλωστε όρος επιβίωση, δηλαδή ο θάνατος σου η ζωή μου, κάλλιστα μπορεί να γίνει παιχνίδι. Δεν είναι και τόσο μακριά από την πραγματικότητα ότι ο όρος της «άγριας φύσης» τείνει να γίνει κομμάτι της καθημερινότητας. Σου τρώω τη θέση στη δουλειά για να επιβιώσω εγώ αντί για σένα ακόμη και για λίγα ευρώ. Σε διώχνω από το παιχνίδι επειδή  ο νικητής έχει τα πάντα και ο ηττημένος τίποτα.

Λέμε όχι λοιπόν σε αυτήν την λογική, ο θάνατος σου η ζωή μου, που σκόπιμα οι τηλεοπτικοί  επιχειρηματίες  αλλά και οι πάσης φύσεως μικροέμποροι μιμητές τους θέλουν να επιβάλλουν.

Το σχολείο είναι μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας στο οποίο όμως όλοι οι εκπαιδευτικοί βάζουμε τα δυνατά μας να είναι προστατευμένο από τις ‘ασχήμιες’ του έξω κόσμου. Ένα περιβάλλον  που οφείλει να καλλιεργεί αξίες όπως η ειρήνη και η ομαδικότητα για το συλλογικό καλό. Μακριά από τις λογικές του κοινωνικού αυτοματισμού και του ανταγωνισμού  μέχρι τον ‘αφανισμό’ του άλλου.

Γονείς και εκπαιδευτικοί ας γίνουμε σύμμαχοι και ας προστατέψουμε τις αθώες ψυχές των παιδιών μας.