Free songs
  •  
  •  

ΔΙΧΡΟΝΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ: Υποκρισία από κυβέρνηση και δημάρχους – Αμηχανία στη βάση;

Στην αρχή της προηγούμενης εβδομάδας εκδόθηκε ΚΥΑ που περιλαμβάνει τους δήμους όπου θεσμοθετείται η δίχρονη προσχολική υποχρεωτική αγωγή. Σύμφωνα με αυτήν σε 184 επί συνόλου 325 δήμων θα θεσμοθετηθεί η υποχρεωτικότητα την προσεχή σχολική χρονιά (2018-2019). Οι δήμοι αυτοί καλύπτουν πληθυσμιακά ένα μικρό μέρος του γενικού πληθυσμού, λιγότερο του 20 %. Οι δήμοι αυτοί είναι κατά βάση δήμοι της περιφέρειας και τα προνήπια στις περιοχές αυτές ούτως ή άλλως καλύπτονταν από τις υπάρχουσες δομές. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε επικοινωνιακά τη νομοθετική ρύθμιση για να πανηγυρίσει για κάτι που ισχύει ήδη. Σε καμία ωστόσο περίπτωση δεν λέγεται τίποτα για την επέκταση της υποχρεωτικότητας σε βάθος τριετίας όπως προβλέπεται στο νόμο. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει καμία απολύτως πρόβλεψη για επέκταση της υποχρεωτικότητας και στους υπόλοιπους δήμους της χώρας.

Σε μεγάλες πληθυσμιακές ενότητες, όπως η Αττική, η κάλυψη είναι ελάχιστη. Στην Αττική μόνο σε 10 από τους 66 δήμους θεσμοθετείται η υποχρεωτικότητα. Μολονότι στους περισσότερους από αυτούς η γνωμοδότηση των τριμερών επιτροπών με τη συμμετοχή των δήμων, της διοίκησης της εκπαίδευσης και των εκπροσώπων των εργαζόμενων, υπήρχε είτε θετική γνωμοδότηση κατά πλειοψηφία είτε ομόφωνα, αυτοί εξαιρέθηκαν χωρίς καμία εξασφάλιση ότι του χρόνου θα περιληφθούν. Το υπουργείο «πάτησε» τόσο στην άρνηση των δημάρχων να τη δεχτούν όσο και στην αδυναμία των δομών (αίθουσες, προσωπικό κλπ). Ήταν πολύ βολική η στάση των δημάρχων. Οι δήμαρχοι από χρόνια ενδιαφέρονται να γίνουν σχολάρχες, να αναλάβουν τη λειτουργία των δημόσιων νηπιαγωγείων, αλλά και να ιδρύσουν δικά τους με όρους καθαρής ιδιωτικοποίησης. Τα έξοδα λειτουργίας θα επιβαρύνουν τους γονείς των νηπίων κατά κύριο λόγο.

Η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να μην γενικεύσει την προσχολική αγωγή. Νομοθετεί αλλά δεν διασφαλίζει κατά κανένα τρόπο τη βιωσιμότητα της. Οι δήμαρχοι, επίδοξοι «μπίζνεσμεν», αφού έγιναν συνομιλητές, τώρα διαμαρτύρονται ότι …αγνοήθηκε η γνώμη τους. Μια ματιά στην επιστολή Πατούλη προς τον υπουργό Παιδείας είναι ενδεικτική.

Η κινηματική νηνεμία των τελευταίων χρόνων επέδρασε και εδώ. Η ΔΟΕ αρκέστηκε σε ανακοινώσεις με συμφωνία για συμμετοχή στις τριμερείς επιτροπές. Μέρος του κινήματος –οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ-λειτούργησε με τη λογική, αφού δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις και αφού η κυβέρνηση έχει την ευθύνη, δεν συναινούμε στη γενίκευση. Ακόμη και στον δήμο της Καισαριανής, εκεί όπου η «Λαϊκή Συσπείρωση» είναι πλειοψηφία και έλειπαν αίθουσες, δεν έβαλε ως κινηματικό στόχο την κάλυψη των προϋποθέσεων.

Μάλλον αμηχανία προκαλεί και η εστίαση της προσπάθειας των δυνάμεων του ριζοσπαστικού χώρου στις τριμερείς. Όχι, ότι δεν ήταν σημαντική και κρίσιμη η παρουσία του εκεί. Ωστόσο, είναι φανερό ότι δεν έφτανε. Μονάχα το ξύπνημα του κινήματος, η ενεργοποίηση της βάσης των εκπαιδευτικών, η ενημέρωση των γονέων για τη σπουδαιότητα να επιτευχθεί στην ουσία η υποχρεωτικότητα της δίχρονης προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης με αύξηση της χρηματοδότησης, σπάζοντας το μνημονιακό συνεχές, είναι η ικανή συνθήκη για να πετύχουμε. Και αυτό ισχύει για όλα όσα θέλουμε να κατακτήσουμε και αξίζει να παλέψουμε.

Δεν θα πρέπει ωστόσο να σοκάρει κανένα το γεγονός της εξέλιξης αυτής. Μήπως δεν ήταν αναμενόμενο; Εδώ με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τα έχουμε δει όλα. Το «όχι» που έγινε «ναι», τις περικοπές των συντάξεων που βαφτίστηκαν «επαναπλαισίωση», τους διορισμούς που θα γίνονταν, τη ΔΕΗ που δεν θα πουλιόταν… Τι να πρωτοθυμηθούμε!

Έτσι για τη δίχρονη προσχολική δημιουργήθηκε μια επιτροπή που την αποτελούσαν το υπουργείο (διευθυντές και περιφερειακοί στη συνέχεια), οι δήμοι της χώρας που στη συντριπτική τους πλειοψηφία αφήνουν τα σχολεία να ρημάζουν, όχι μόνο γιατί από τον κρατικό προϋπολογισμό δεν έρχονται χρήματα, αλλά και γιατί έχουν «άλλες» προτεραιότητες και οι πρόεδροι των εκπαιδευτικών σωματείων. Ένα «εργαλείο» που μας δόθηκε να συμμετάσχουμε με τον εκπρόσωπό μας για να καταλήξει το υπουργείο εκεί που ήθελε. Καλά κάναμε και συμμετείχαμε, ωστόσο τα αιτήματα δεν έχουν κατακτηθεί ποτέ μέσα από τέτοιες διαδικασίες. Η μάχη δεν δίνεται σε επιτροπές αλλά στα «πεζοδρόμια», όπως έλεγαν κάποιοι, κάποτε. Το υπουργείο και όλο σχεδόν το πολιτικό προσωπικό κάνει τα κουμάντα του, τη δουλειά του για να στερεί σε όλους από τα μικρούλικα παιδιά μέχρι τις γιαγιάδες και τους παππούδες ό,τι δικαιούνται. Το ζήτημα εμείς είναι τι κάνουμε, τι περιμένουμε, όχι από αυτούς, αλλά από εμάς τους ίδιους, τον κόσμο της εργασίας, της ανεργίας, της επισφάλειας.

Να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να γραφτούν όλα τα νήπια και τα προνήπια ελληνάκια , μεταναστόπουλα και προσφυγάκια στα νηπιαγωγεία.