Free songs
  •  
  •  

ΓIA TIΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

 

Για μία ακόμη φορά, η πολλοστή τα τελευταία χρόνια, ξανανοίγουν οι κάλπες. Ίσως να μην ακούγονται τα κατά καιρούς τετριμμένα «περί δημοκρατικών διαδικασιών» και «πόσο σπουδαία είναι η  έκφραση γνώμης από το εκλογικό σώμα» κι άλλα πολλά. Θα  τα ακούσετε κυρίως από κείνους που ζητούν τη  ψήφο σας  για  να σας «λύσουν τα προβλήματά σας» εκπροσωπώντας σας  στα Υπηρεσιακά Συμβούλια. Όλοι αυτοί  κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους διορισμένους  εκπροσώπους του κράτους – προϊσταμένους διευθύνσεων, διορισμένα μέλη των συμβουλίων που συνήθως είναι κι αυτοί εκπρόσωποι της διοίκησης όντες διευθυντές σχολείων –  για να εποπτεύσουν και να εφαρμόσουν τις υπηρεσιακές μεταβολές για όλους τους συναδέλφους είτε είναι μόνιμοι είτε είναι αναπληρωτές.

Είναι  μάλλον περιττό να  παραθέσουμε και να απαριθμήσουμε  τα  γεγονότα  που ζούμε σταθερά κάθε Σεπτέμβριο. Η διοίκηση αυθαιρετεί  τακτοποιώντας  με τη λογική «όλα να φαίνονται κανονικά» , να καλύπτουμε τα κενά λοιπόν , μοιράζοντας τις θέσεις για την παράλληλη στήριξη, τρεις  ή τέσσερις για κάθε παιδί που με βάση το νόμο δικαιούται αποκλειστικά, έναν  εξειδικευμένο εκπαιδευτικό. Συνάδελφοι εικαστικοί ή θεατρολόγοι αναζητούν τα κενά που θα έπρεπε να υπάρχουν αλλά που… ποτέ δεν εμφανίζονται. Τοποθετήσεις ενίοτε χωρίς την δημοσίευση των κενών των σχολείων αλλά και δίχως τη δημοσιοποίηση του μοριοδοτικού πίνακα, πάντα με βάση το νόμο.

Την ίδια στιγμή οι προσωπικές συνεννοήσεις  των ιθυνόντων της διεύθυνσης με τους ενδιαφερόμενους εκπαιδευτικούς στα γραφεία της διεύθυνσης, έχουν γίνει καθεστώς  δυστυχώς και με τη συνηγορία των ενδιαφερόμενων συναδέλφων. Η τελευταία σκηνή παράγει εικόνα αδιαφάνειας, πελατειακής λογικής και ασφαλώς αδικίας.

Όλο αυτό το ζοφερό τοπίο είναι  το νέο ευέλικτο, φτηνό  σχολείο της αμάθειας όπου ο καθείς κάνει τα πάντα και συμφέρει, όπου  οι διορισμοί είναι μία λέξη απαγορευμένη ή αποτελούν την φθηνή καραμέλα της  κυβέρνησης που πιπιλιέται συχνά πυκνά για να μοιράζει υποσχέσεις και μερικά ψίχουλα ελπίδας. Τώρα μάλιστα που κοντοζυγώνουν και οι εκλογές είναι βέβαιο ότι  θα μετράμε νούμερα… με μηδενικά. Το δημόσιο σχολείο βουλιάζει αργά και σταθερά.

Μπρος σε αυτή τη δυστοπία απουσιάζει η αντίδραση , η συλλογική αντίδραση. Τα σωματεία  υπάρχουν μόνο στους τίτλους των δελτίων τύπου και στις ανακοινώσεις. Το πολύ πολύ να εκπροσωπούνται, αλλά  μένουν κενά κουφάρια δίχως τη ζωντανή ύπαρξη των ανθρώπων, των ανθρώπων που είναι  το καύσιμο και η κινητήρια δύναμη τους.

Όσο λοιπόν κυριαρχεί αυτός και μόνο ο δρόμος, όσο ακόμα και αν εκείνοι οι εκλεγμένοι αιρετοί  των συμβουλίων που συνειδητά έχουν ταχθεί να ελέγχουν, να παρακολουθούν, να καταγγέλουν τις αυθαιρεσίες, δεν σπρωχτούν από όλους μας, τότε όλα αυτά θα είναι μια εθιμοτυπία που θα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά  χωρίς νόημα.

ΜΟΝΟ ΤΟ ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΜΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ, Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ ΧΑΜΗΛΑ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΟΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΘΟΛΙΚΗ , ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Η ΣΙΩΠΗ, Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΣΗΞΕΙ ΕΛΠΙΔΑ .

Ως αγωνιστικό σχήμα εκπαιδευτικών – ΡΩΓΜΗ στο «Αδιέξοδο…» που δραστηριοποιείται     στη Β Αθήνας , θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη διαδικασία , η οποία ξεκινάει και τελειώνει στις κλειστές πόρτες των γραφείων της διοίκησης, δεν μας αφορά, τουλάχιστον όσο παραμερίζει και υπονομεύει την ουσιαστική λειτουργία των σωματείων και της εν γένει συλλογικής δράσης. Απεναντίας  θεωρούμε ότι όλη μας η ενέργεια , θα πρέπει να επικεντρωθεί στο δυνάμωμα των σωματείων. Η συλλογική δράση βρίσκεται εκεί και μόνο εκεί.