Free songs
  •  
  •  
  • Home
  • /Αρχική Σελίδα
  • /Βραδιά θεάτρου με την παρακολούθηση της παράστασης « Ο Αφέντης Πούντιλα και ο Δούλος του ο Μάττι » πραγματοποίησε ο σύλλογός μας Περικλής

Βραδιά θεάτρου με την παρακολούθηση της παράστασης « Ο Αφέντης Πούντιλα και ο Δούλος του ο Μάττι » πραγματοποίησε ο σύλλογός μας Περικλής

 

καζακοσ

      Βραδιά  θεάτρου με την παρακολούθηση της παράστασης « Ο Αφέντης Πούντιλα και ο Δούλος του ο Μάττι » πραγματοποίησε ο σύλλογός μας το Σάββατο 30 Μαρτίου στο θέατρο Τζένη Καρέζη με το θίασο του Κώστα καζάκου σε σκηνοθεσία του ίδιου. Η σημαντική ανταπόκριση και συμμετοχή των συναδέλφων  δείχνει την ανάγκη όλων μας για ποιοτική ψυχαγωγία και δίνει το κίνητρο για να πραγματοποιήσουμε ανάλογες πρωτοβουλίες στο μέλλον.

Δυό λόγια από την παράσταση:

« Ο Αφέντης Πούντιλα και ο Δούλος του ο Μάττι » γράφτηκε το 1940-41 όταν βρισκόταν ο Μπρέχτ στην Φινλανδία, γι’ αυτό και η δράση του έργου εκτυλίσσεται εκεί. Έμπνευση για το έργο αποτελούν οι αφηγήσεις και τα διηγήματα της Χέλλα Βουολιγιόκι, η οποία τον φιλοξένησε στο κτήμα της όσον καιρό πέρασε στην αυτοεξορία στην χώρα της.

Ο Μπρεχτ αφηγείται την ιστορία του βίαιου και αμοραλιστή, γαιοκτήμονα Πούντιλα, που χρησιμοποιεί το μεθύσι του ως διαφυγή από τον ίδιο του τον εαυτό και την κοινωνική του θέση. Το κενό μνήμης που του προκαλεί η μέθη τον βοηθάει να διαχειριστεί την ίδια του την σκληρότητα και τις καταστάσεις που είναι αναγκασμένος να αντιμετωπίσει. O σωφέρ του Μάττι,πιστός στον αφέντη του, λειτουργεί ωστόσο ως ενδιάμεσος κρίκος στην αλυσίδα των σχέσεων εξουσίας μεταξύ αφέντη –δουλων , χρησιμοποιώντας παράλληλα  την επιρροή που ασκεί στην κόρη του και προσπαθεί να τον κουμαντάρει για να εκμαιεύσει απ’ αυτόν ό,τι καλύτερο μπορεί. Αφέντης και υπηρέτης δημιουργούν ένα ισχυρό δίδυμο, αντιπαρατιθέμενο, δύο ανθρώπων που εκπροσωπούν ο καθένας την τάξη του, χωρίς όμως να θίγεται ξεκάθαρα το πολιτικό υπόβαθρο των ταξικών διαφορών . Η αποχώρηση του Μάττι στο τέλος του έργου έρχεται ως φυσικό επακόλουθο της τριβής μεταξύ των δύο κόσμων και δείχνει τον δρόμο που ο Μπρεχτ επιθυμεί να ακολουθήσει ο θεατής του. Τον δρόμο της ενεργοποίησης και της απελευθέρωσης.

 

Στη βαρβαρότητα απαντάμε με πολιτισμό